ژانویه 19, 2021

بررسی تاثیر سطوح تغذیه ای اسانس سنبل کوهی و مرزن جوش بر …

1 min read

میشود که این امر به نوبه خود میتواند باعث کاهش آلودگی لاشه در زمان کشتار شود که این راه یکی از مؤثرترین راههای کاهش آلودگی مواد غذایی و به دنبال آن کاهش بیماریهای تغذیهای در انسان در نظر گرفته میشود. کاربرد ترکیبات گیاهان دارویی برای پاکسازی لاشههای طیور نیز گزارش شده است (گولمز[۳۷] و وتنسور[۳۸]، ۲۰۰۳). از نظر کیفیت، افزودن گیاهان دارویی در جیره اثر سودمندی بر کیفیت گوشتهای ذخیره شده دارد که مربوط به خواص آنتیاکسیدانی گیاهان دارویی از نظر کاهش یا تأخیر در اکسیداسیون لیپیدهاست (جمشیدی،۱۳۸۵). افزودن گیاهان دارویی نسبت ‌ماهیچه سینه لاشه خالص را تنها ۲/۱ درصد در مقایسه با پرندگان شاهد بالا برد (جامروز[۳۹] و همکاران، ۲۰۰۵).
۲-۱-۵- اثر گیاهان دارویی بر مورفولوژی دستگاه گوارش
ترکیبات گیاهان دارویی تولید و ضخامت مخاط را در معده و ژئوژنوم افزایش میدهد که این امر دلالت بر اثر بالقوه حفاظت علیه تشکیل کلنی عوامل بسیار ریز روده دارد. علاوه بر این اثرات بالقوه گیاهان دارویی بر خصوصیات مورفولوژیکی روده گزارش شده است (جامروز[۴۰]، ۲۰۰۶). لاوینیا[۴۱] و همکاران (۲۰۰۹)، در مورد اثر گیاهان دارویی و عصاره اسانسهای گیاهی بر مـورفولوژی دئـودنوم در جوجههای گوشتی تحقیق کردند. آنها پیشنهاد کردند که مخلوط عصارهی گیاهان دارویی علاوه بر آن که باعث افزایش هضم میشود دارای اثرات ضدمیکروبی نیز میباشد، هر چند در آزمایش آنها هیچ اثری مبنی بر تأثیر این گیاهان بر عملکرد رشد در جوجههای گوشتی دیده نشد. همچنین در تحقیق آنها هیچ ارتباطی بین وزن بدن، متوسط افزایش وزن روزانه و نسبت وزن بدست آمده به غذای مصرفی نیز مشاهده نشد. آنها در نهایت پروپردین و لیزوزایم را در سرم خون اندازه گرفتند که مقدار لیزوزایم سرم خون در گروهی که ۰۵/۰ درصد عصاره گیاهان دارویی را دریافت کرده بودند دو برابر گروه کنترلی بود ولی مقدار پروپردپن در گروهی که ۰۵/۰ درصد عصاره گیاهان دارویی را دریافت کرده بودند نسبت به گروه کنترلی افزایش کمی داشت. نتایج یک تحقیق نشان داد در جوجههای تغذیه شده با زردچوبه، طول چینهای اپیتلیومی مجرای صفراوی به طور معنیداری افزایش یافتهاست (نماگیریلاکشمی[۴۲] و همکاران، ۲۰۱۰). زردچوبه باعث هایپریلازی ماهیچههای مجرای صفراوی میشود و جریان صفرا و برونده آن را افزایش میدهد. در مطالعهای در تیمار حاوی زردچوبه، طول ویلی[۴۳] رودهی کوچک نسبت به گروه کنترل به طور معنیداری افزایش داشت(نماگیریلاکشمی[۴۴] و همکاران، ۲۰۱۰). افزایش طول ویلی، به تأثیر زردچوبه بر سلامت دستگاه گوارش با کاهش pH روده، بار میکروبی و افزایش انتخابی تعداد لاکتوباسیلوسها نسبت داده میشود (سیئو[۴۵] و همکاران، ۲۰۰۵).
۲-۱-۵- مرزن جوش[۴۶]
مرزنجوش گیاهی خودروست که از برگ آن بعنوان چاشنی و ادویه و از گل آن استفاده طبی می شود.
مرزنجوش با نامهای توکلیجه، مرزنگوش، حب الفیل ، اذان الفار، ثاموس و ریحان سلیمان نیز نامیده میشود و معروف ترین خاصیت طبی آن آرامبخشی است. از نظر پزشکی مرزنجوش سرشار از فلانوءیدها ، تانن ها وگلیکوزیدهای فنولیک است و طبق گزارش های علمی دارای خواص آنتی اکسیدان و ضد میکروبی قوی برعوامل پاتوژن انسانی و نیز عوامل فساد موادغذایی است و در نتیجه مصرف آن برای تقویت بدن در برابر عفونت ها بسیار موثر است. مصرف منظم این گیاه باعث کاهش یافتن میزان کلسترول می شود. استفاده موضعی از روغن آن عفونت های پوستی و ناراحتی های لثه را درمان می کند. مرزنجوش به انعطاف پذیری عضله و مفصل ها کمک می کند. تقویت کننده سیستم ایمنی بدن است و درد آرتریت و سردرد را کاهش می دهد. به علت دارا بودن خاصیت آنتی اکسیدانی، مصرف آن مانع از بروز بیماری قلبی و سرطان می شود. این گیاه منبع عالی ویتامین K است و روغن آن حاوی اسید چرب امگا ۳ است و به بدن کمک می کند با سرماخوردگی و آنفلوآنزا مقابله کند(محیطی و همکاران،۱۳۸۹).
۲-۱-۶- سنبل کوهی) سنبل الطیب)[۴۷]
این گیاه بومی اروپا و قسمت هایی از آسیا می باشد. بیشترین قسمت مورد استفاده این دارو برای مصارف درمانی، ریشه آن می باشد. این گیاه به “علف گربه” نیز معروف است، زیرا گربه عاشق بوی آن است. ریشه گیاه سنبل الطیب دارای اجزای مختلفی می باشد. از این میان میتوان به روغنهای فرار (مثل والریک اسید)، آلکالوئیدها و آمینواسیدهای آزاد (مثل گاما آمینوبوتیریک اسید”GABA”، تیروزین، آرژنین و گلوتامین) اشاره کرد. نام اسید آمینه والین را از روی این گیاه انتخاب نموده اند. والرنال و اسید والرنیک از قوی ترین ترکیبات آرام بخش موجود در سنبل الطیب هستند. عملکرد صحیح دستگاه عصبی مرکزی به وسیله رسپتورهایی(گیرنده هایی) در مغز که به نام رسپتورهای گابا نامیده می شوند، تنظیم می شود. بر اساس مطالعات آزمایشگاهی مشخص شد که سنبل الطیب میتواند اتصالات این رسپتورها را ضعیف و سُست نماید. به این ترتیب، مکانیسم عمل و اثربخشی آن تا حدودی مشخص شد. در حقیقت این اطلاعات توضیح می دهد که چرا سنبل الطیب میتواند به افراد کمک کند تا به راحتی استرس و نگرانی را از خود دور نمایند (محیطی و همکاران،۱۳۸۹).
۲-۲-موسین
۲-۲-۱-ساختمان موسین
موسینها گروهی از ترکیبات بیولوژیک بوده که از نظر ساختمان شیمیایی دارای دو جزء کربوهیدراتی و پروتئینی هستند و با پیوند گلیکوزیدی به هم اتصال دارند. این دسته از ترکیبات بیولوژیک خانوادهای از مولکول های با وزن مولکولی زیاد میباشند که وزن مولکولی آن ها از ۱۰۶× ۵/۰ تا ۱۰۶× ۲۵ دالتون متغییر است. تا کنون ۲۱ نوع موسین در ارگان های مختلف انسان شناسایی شده است که به عنوان خانواده ۲MUC شناخته می شوند (دهرمانی و همکاران ، ۲۰۰۸). به دلیل تفاوت در طول ساختمان شیمیایی، ترکیب اسید آمینه، ماهیت الیگوساکاریدها، نوع انشعاب ها و میزان سولفاته و استیله شدن الیگوساکاریدها، موسین از تنوع زیادی برخوردار است (وسلی و همکاران، ۱۹۸۵). براساس ساختمان پروتئینی وتوالی اسیدهای آمینه٬ موسین ها را میتوان در ۳ دسته مختلف دستهبندی کرد. دسته اول شامل MUCAC5٬ MUC2٬ MUCB5٬ MUC6 میباشد که ژل تشکیل می دهند. دسته دوم شامل MUC 7 است که به صورت محلول وجود دارد، موکوس بزاق نیز از این نوع محسوب میشود و دسته سوم شامل۱MUC،۳MUC4٬MUCو۱۲MUC میباشد که به غشاء سلول پیوسته هستند (اسمیرنو و همکاران، ۲۰۰۴) و در ساختمان خود دارای واحد آبگریز می باشند که میل به باقی ماندن در غشاء پلاسمایی را دارند (دهرمانی و همکاران، ۲۰۰۸).
مهمترین موسین دستگاه گوارش،۲MUC نامیده میشود. این نوع موسین توسط سلول های گابلت روده تولید می شود. موسین پس از ترشح، لایه موکوس را در روده به وجود می آورد. کمبود میزان اسیدآمینه ترئونین در جیره می تواند سبب کاهش سنتز موسین روده گردد (هورن و همکاران، ۲۰۰۹) .
مطالعات بافت شناسی نشان می دهد که موسینها به دو دسته بزرگ اسیدی و خنثی تقسیم می شوند. موسین های اسیدی بسته به داشتن یا نداشتن عامل سولفاته به دو زیر رده سولفاته و غیر سولفاته تقسیم میشوند (اسمیرنو و همکاران، ۲۰۰۴). بررسی های به عمل آمده در انسان نشان داد که موسین خنثی نسبت به موسین اسیدی حاوی مقدار زیادی قند فوکوز،گالاکتوز، ان استیل گلوکزآمین می باشد. در حالی که میزان اسید سیالیک و ان استیل گالاکتوزآمین در موسین اسیدی بیشتر است. همچنین بخش پروتئینی موسین اسیدی و خنثی نیز از نظر ساختمانی با هم متفاوت می باشند به طوری که میزان اسید های آمینه سرین، آسپارتات و آلانین در موسین خنثی زیاد بوده ولی میزان پرولین، ترئونین و گلایسین در موسین اسیدی بیشتر می باشد (وسلی و همکاران، ۱۹۸۵).
بررسی های به عمل آمده توسط محققین نشان می دهد که علاوه بر اینکه توزیع سلول های گابلت و فاصلهای که این سلولها از هم دارند در پستانداران متفاوت و موقتی است، نوع موسین نیز میتواند متفاوت و موقتی باشد. بر اساس گزارش های موجود تراکم سلول های گابلت در طول محور روده کوچک از دئودنوم تا ایلئوم در پرندگان رو به ازدیاد است ولی پس از تولد با افزایش سن جوجه تعداد سلول های گابلت در یک نسبت ثابت با انتروسیت ها در طول روده کوچک افزایش می یابد (اسمیرنو و همکاران، ۲۰۰۶). به دلیل این که ناحیه انتهایی ایلئوم در روده نسبت به دیگر نواحی روده منطقه مناسب تری برای استقرار کلونیهای باکتریایی می باشد لذا به طور طبیعی میزان سلول های گابلت تولید کننده موسین اسیدی در این ناحیه بیش از دیگر نواحی روده کوچک می باشد (فوردر و همکاران ۲۰۰۷).
ترکیب شیمیایی و خصوصیات گلیکوپروتئینهای موکوس متناسب با سن پرنده تغییر می کند. بررسیهای به عمل آمده نشان میدهد که موسین اسیدی به دلیل مقاومتی که در برابر پروتئازهای حیوان میزبان و آنزیمهای باکتریایی دارد نقش مهمی به عنوان بخشی از ایمنی ذاتی به عهده دارد، خصوصا که در دوران جنینی که سیستم ایمنی حیوان نیز رشد و تکامل لازم را کسب نکرده است. میزان موسینهای سولفاته و سیالیت همزمان با افزایش توان بیولوژیک و بلوغ روده افزایش می یابد ) مونتازوریس و همکاران، ۲۰۰۷). بررسیهای به عمل آمده نشان می دهد از آنجا که ایمونوگلوبینهای مادری محتویات کیسه زرده چند روز پس از هچ جوجه ها پایان می یابند. لذا، تحریک سلول های گابلت توسط عوامل تغذیه ای و یا میکروبی و همچنین تغییر ترکیب شیمیایی موسین مترشحه نقش مهمی در دفاع از بدن در مقابل عوامل پاتوژن طی این دوران از زندگی دارد (فوردر و همکاران ۲۰۰۷). محققین طی بررسی های خود نشان دادند که از سن ۱ تا ۴ روزگی میزان موسین اسیدی در روده رو به کاهش بوده و پس از آن تا هفت روزگی میزان موسین اسیدی مجدد افزایش می یابد. نوع ترشح موسین در بخش های مختلف دستگاه گوارش متفاوت است. بررسی های این محققین نشان داد که در کریپت ها به طور غالب سلول های گابلت مولد موسین سولفاته وجود داشته و میزان سلول های گابلت مولد موسین سیالیت در نیمه طول پرز تا نوک آن به فراوانی مشاهده می شود. به دلیل این که ناحیه انتهایی ایلئوم در روده نسبت به دیگر نواحی روده منطقه مناسب تری برای استقرار کلونیهای باکتریایی میباشد لذا به طور طبیعی میزان سلول های گابلت تولید کننده موسین اسیدی در این ناحیه بیش از دیگر نواحی روده کوچک می باشد (فوردر و همکاران ۲۰۰۷).
۲-۲-۲-سنتز و ترشح موسین
موسین به روش آپوکراین و مروکراین توسط سلول های گابلت ترشح میشود. سلولهای گابلت دارای یک ترشح پایه هستند که طی آن مقدار کمی موسین به طور غیر کنترل شده و از نظر فیزیولوژیک به میزان ضروری ترشح می شود. این شکل ترشح موسین وابسته به حرکت اسکلت سلولی گرانول های ترشحی است. اما میزان ترشحات آن می تواند تحت تاثیر تحریکات خارج سلولی مانند گرد و خاک، دود، باکتری و ویروس ها افزایش یابد. در این شکل ترشحی، میزان زیادی موسین توسط سلولهای گابلت ترشح میشود. موسین دارای وضعیت داینامیک بوده و به طور دائم در حال ترشح و تجزیه می باشد (هورن و همکاران ۲۰۰۹). موسین در گرانول های سلول گابلت به صورت متراکم وجود دارد ولی به محض ترشح به یکباره حجم آن به طور شگفت آوری افزایش مییابد. در درون گرانول های ترشحی، موسین توسط یون های کلسیم پوشانده شده، از نظر بار الکتریکی خنثی میگردد. هنگام اگزوسیتوز کانال های غشایی سلول های گابلت باز شده و اجازه خروج کلسیم را می دهند. این اتفاقات سبب می شود که طی یک مرحله به شدت سریع با دفع بارهای منفی و هیدراته شدن، ژل موسین شکل گرفته و حجم آن زیاد شود (دهرمانی و همکاران ۲۰۰۸). از انحلال موسین در آب، موکوس ژله ای حاصل می شود. توانایی ایجاد ژل از ویژگیهای اصلی موسین می باشد. موسین ها از ترکیبات اصلی اغلب ترکیبات ترشحی ژل مانند در بدن محسوب میشوند. موکوس حدودا شامل ۹۴% آب و ۵% موسین بوده و بقیه آن را الکترولیتها و باقیماندههای سلولی تشکیل میدهند (دهرمانی و همکاران، ۲۰۰۸). حرکات دودی روده، ترکیبات اسیدی و عوامل محرک مانند ترکیبات ضد تغذیهی جیره سبب ازبین رفتن بافت موکوسی و ناپایداری آن در روده می شوند. همانطور که در بخش های بعدی بحث خواهد شد، به دلیل این که نیاز است تا موکوس همیشه سطح روده را بپوشاند لذا سلول های گابلت دائم در حال ترشح موسین هستند (اسمیرنو و همکاران، ۲۰۰۶).
۲-۲-۳ عوامل موثر بر سنتز و ترشح موسین
تغییر در سنتز و ترشح موسین سبب تغییر ضخامت، ویسکوزیته و ساختمان موکوس روده می شود. کاهش سنتز موسین، میزان استحکام لایه موکوسی و انتقال مواد مغذی را به سطح آپیکال سلول های پرز روده تحت تاثیر قرار داده همچنین وظیفه کانال گوارشی را به عنوان بخشی از سیستم ایمنی بدن تحت تاثیر قرار میدهد. یافته های بررسی های محققین نشان می دهد که عوامل مختلفی روی سنتز و ترشح موسین نقش دارند. به طور کلی شرایط و عواملی که بتواند سنتز پروتئین ها را از گلایکوزیله شدن آنها جدا نماید قادر است سبب کاهش سنتز موسین شود. همچنین تغییر نرخ مهاجرت سلول های اپیتلیال از کریپت ها و اختلال در تمایز سلول های پیش ساز گابلت می تواند همراه با تغییر در بیوسنتز موسین باشد (یونی و همکاران، ۲۰۰۳).
۲-۲-۴ ترکیب شیمیایی جیره
اسمیرنو و همکاران (۲۰۰۶)، طی بررسیهای خود نشان دادند که تزریق کربوهیدرات به داخل کیسه آمنیون طی تغذیه دوران جنینی میتواند سبب افزایش نسبت سلول های گابلت حاوی موسین اسیدی شود. تنظیم بیولوژیک میزان گلیکوزیله شدن کربوهیدرات و پروتئین به منظور سنتز موسین تحت تاثیر عواملی چون قابلیت دسترسی سوبستراهای آنزیمهای گلیکوزیل ترانسفراز، انتقال گلیکوپروتئینها و تجزیه آنها میباشد. بررسی های به عمل آمده با استفاده از گلوکز نشاندار شده نشان داد که سلول های گابلت میتوانند از گلوکز استفاده نمایند و آن را به کربوهیدراتی تبدیل کنند که قادر است در ساختمان نوکلئوتید شرکت نماید، سپس از کربوهیدرات موجود در ساختمان نوکلئوتید، برای گلیکولیزه نمودن پروتئین موسین استفاده مینمایند. بنابراین حضور گلوکز قابل دسترس در کانال گوارشی میتواند سبب افزایش تولید موسین اسیدی شود. علاوه بر این افزایش میزان انسولین در پاسخ به مصرف کربوهیدرات ها می تواند سبب تعدیل گلیکوزیلاسیون گلیکوپروتئین نیز شود (اسمیرنو و همکاران، ۲۰۰۶).
محققین طی بررسیهای خود مشاهده نمودند مصرف جیره های فاقد نیتروژن و افزایش میزان پروتئین جیره به ترتیب در پولتهای بوقلمون و جوجهها، سبب کاهش و افزایش دفع موسین شده است. بر اساس گزارش های موجود پروتئین ها و برخی از اسیدهای آمینه با تحت تاثیر قرار دادن سیستم عصبی روده یا سلولهای گابلت تغییرات آشکاری روی ترشح موسین اعمال مینمایند. اسیدهای آمینه سرین، ترئونین و سیستئین به دلیل این که نقش مهمی در ساختمان اسکلت پروتئینی موسین دارند لذا کاهش مصرف آن ها قادر است سنتز و ترشح موسین را تحت تاثیر قراردهد (هورن و همکاران، ۲۰۰۹). در بررسی هورن و همکاران (۲۰۰۹)، مشاهده شد که ۳۰ تا ۶۰ درصد کاهش مصرف ترئونین از آن چه که NRC (1994) توصیه نموده است سبب کاهش سنتز و ترشح موسین در روده گردید.
همچنین افزایش میزان ترئونین جیره از ۳/۳ به ۲/۸ گرم در هر کیلو جیره دفع موسین خام تقریبا ۳۳% در اردکها افزایش یافت. اگرچه تحقیقات به عمل آمده مشخص نمود که ترئونین از عناصر کلیدی ساختمان موسین می باشد ولی مکانیزم هایی که طی آن کمبود ترئونین سبب کاهش سنتز موسین شد به درستی درگزارش های قید نشده است. همچنین اعظم وهمکاران (۲۰۱۱)، مشاهده نموند که با افزایش میزان ترئونین جیره از ۴۸/۰ تا ۸۵/۰ جیره بیان mRNA ژن۲ MUCبه طور خطی در ژوژنوم و ایلئوم جوجههای گوشتی افزایش یافت. ترکیبات ضد تغذیه ای نیز از دیگر ترکیبات جیره محسوب می شوند که قادرند سنتز و ترشح موسین را تحت تاثیر قرار دهند این دسته از ترکیبات با ساییدن سطح موکوس و از بین بردن آن سبب افزایش ترشح موسین از سلول های گابلت می گردند (هورن و همکاران، ۲۰۰۹).
۲-۲-۵- ناقلین بیولوژیک
براساس بررسیهای به عمل آمده سیتوکینها و میانجیهای التهابی مختلف به طور مستقیم یا غیر مستقیم سبب افزایش ترشح موسین میشوند. در میان سیتوکینها و میانجیهای التهابی مختلف فاکتور نکروزتوموری (TNA-α)، اینترلوکین β۱ -( IL β۱) و لیپوپلی ساکارید با افزایش بیان ژن موسین سبب افزایش ترشح آن میشوند (کیم و همکاران، ۲۰۰۲).
۲-۲-۶- فلور میکروبی
فوردر و همکاران (۲۰۰۷)، نشان دادند که میکروفلور روده میتواند روی ترکیب موکوس سلول های گابلت تاثیر بگذارد ولی در بررسی این محققین تعداد سلول های گابلت محتوی موسینهای اسیدی و خنثی در ژوژنوم و ایلئوم تحت تاثیر فلور میکروبی محیط تغییری ننمود.
۲-۲-۷- اثر مصرف خوراک بر ترشح موسین
بررسیهای به عمل آمده نشان میدهد که علاوه بر ترکیب جیره عواملی مانند فقر غذایی و عدم مصرف خوراک نیز بر ترشح و نوع موسین تولیدی توسط سلول های گابلت موثر هستند. محرومیتهای غذایی به طور آشکاری روی دستگاه گوارش اثر بدی دارد و قادر است ساختمان و وظالف موسین روده را تحت تاثیر قرار داده و استحکام روده را کاهش دهد (تامپسون و اپلگیت، ۲۰۰۶).
یونی و همکاران (۲۰۰۳)، طی بررسی الگوهای رشد سلول های گابلت تحت تاثیر تاخیر در دسترسی به خوراک توسط جوجه های گوشتی مشاهده نمودند که ۴۸ ساعت تاخیر در مصرف خوراک توسط جوجههای گوشتی تازه متولد شده سبب کاهش مساحت سطح پرز روده، افزایش تعداد و حجم سلولهای گابلت میشود. این محققین نتیجه گرفتند که عدم مصرف خوراک میتواند سبب تغییر در دینامیک (میزان تجزیه و سنتز) موسین شود که طی آن کارایی روده برای هضم و جذب مواد مغذی و همچنین وظیفه آن به عنوان بخشی از سیستم ایمنی ذاتی بدن کاهش مییابد.
اسمیرنو و همکاران (۲۰۰۴)، نیز نشان دادند که گرسنگی سبب کاهش ضخامت لایه موکوسی روده و افزایش اندازه سلولهای گابلت در تمام بخش های روده کوچک شد. این محققین دلیل آن را تجزیه بیشتر موسین، کاهش ترشح موسین توسط سلول های گابلت و یا تغییر نرخ ترن آور موسین دانستند.
بررسیهای به عمل آمده نشان میدهد که وجود مواد مغذی در روده برای حفظ وظایف طبیعی موسین ضروری است (اسمیرنو و همکاران،۲۰۰۴). روده کوچک به حضور ترکیبات خوراکی در فضای لومن حساس است و همچنین مواد مغذی موجود در لومن نقش مهمی در متابولیسم لایه موکوسی روده دارد (اسمیرنو و همکاران، ۲۰۰۴).
در بررسیهای اسمیرنو و همکاران(۲۰۰۴)، مشاهده شد که طی ۷۲ ساعت گرسنگی ضخامت لایه موکوسی روده کاهش، اندازه سلول های گابلت افزایش، مقدار mRNA و پروتئین موسین نیز افزایش یافت. نسبت سلول های گابلت حاوی موسین اسیدی و خنثی تحت تاثیر گرسنگی قرار نگرفت و همچنین تعداد سلول های گابلت تغییری نکرد. این محققین عنوان نمودند که افزایش میزان تجزیه موسین، کاهش ترشح میزان موسین یا تغییر میزان ترن آور موسین تحت تاثیر ۷۲ ساعت گرسنگی ممکن است در حصول این یافته های موثر باشد. همچنین این محققین مشاهده نمودند گرسنگی سبب کاهش وزن بدن، مساحت سطح پرز روده و ضخامت لایه موکوسی روده شده است.
۲-۲-۸- وظایف موسین
موسین جز اصلی لایه موکوس را تشکیل میدهد. لایه موکوسی هم به عنوان یک لایه واسط برای محافظت غشاء مسواکی از آسیب ترکیبات شیمیایی، محتویات اسیدی شیرابههای گوارشی مانند نمکهای صفراوی (اسمیرنو و همکاران، ۲۰۰۴)٬ آنزیم های هضمی و میکروارگانیزمهای پاتوژن عمل نموده و هم این که در انتقال محتویات کانال گوارشی به سلولهای اپیتلیال تاثیر دارد (یونی و همکاران، ۲۰۰۳، هورن و همکاران، ۲۰۰۹).
میزان رشد، توسعه و پایداری لایه موکوسی اهمیت زیادی در ارتباط با وظایف روده دارد (دهرمانی و همکاران، ۲۰۰۸). بررسی های به عمل آمده نشان میدهد که موکوس نقش مهمی در جذب کاتیون ها در روده به عهده دارد. یون های فلزی با کارایی متفاوتی لایه موکوسی را به سمت انتروسیت ها طی میکند به طوری که کارآیی کاتیون های یک، دو و سه ظرفیتی به ترتیب برای عبور از لایه موکوسی روده کاهش می یابد. کلسیم به طور مستقیم هنگام عبور از لایه موکوسی روده و قبل از این که وارد انتروسیت ها شود با آنیون های ساختمان شیمیایی موسین متصل میشود (یونی و همکاران، ۲۰۰۳). موسین به عنوان لیز کننده و همچنین به عنوان سد دفاعی برای بافت ها عمل مینماید. ساختمان شیمیایی موکوس نقش مهمی برای ایفای نقش آن به عنوان یک سد دفاعی در روده دارد زیرا از یک طرف گلیکوپروتئین های موجود در ساختمان موکوس به وسیله زنجیرهای اولیگوساکاریدی هتروژن برای چسبیدن به باکتریهای وارد شده به روده در رقابت هستند و مانع رسیدن عوامل پاتوژن به بافت زیر موکوس و ورود آن به سلول های اپیتلیال میشوند و از طرفی دیگر به واسطه کربوهیدرات زیادی که در ساختمان خود دارد محیط مناسبی را برای تکثیر میکروفلور خاص روده فراهم می آورد از این رو لایه موکوسی به عنوان بخشی از سیستم ایمنی ذاتی عمل کرده و حضور لایه موکوسی به ویژه در سنین رشد از اهمیت زیادی برخوردار است. زیرا در این دوران از زندگی حیوان سیستم ایمنی هنوز به درستی کامل نشده است و حیوانات تازه متولد شده به عفونت حساس هستند (مونتازوریس و همکاران، ۲۰۰۷).
به طور کلی وظایف موسین در روده را می توان به شرح زیر نام برد (تامپسون و همکاران، ۲۰۰۶):
۱- به عنوان لیزکننده در سطح روده عمل می نماید.
۲- به دام انداختن و بی اثر نمودن باکتری ها.
۳- کاهش جذب عناصر سنگین.
۴- به وسیله تجمع ایمونوگلوبولین A ترشحی در سیستم دفاعی بدن نقش دارد.
۵- به عنوان یک سد دفاعی برای عبور ماکرومولکولها و باکتری های مهاجم عمل نموده و از این طریق سلول های اپیتلیال را از آسیب آنها محفوظ میدارد.
۶- به طور انتخابی برای عبور دادن مواد مغذی و رساندن آنها به سلول های اپیتلیال عمل می نماید.
کاهش سنتز موسین موجب آسیب روده و کاهش جذب مواد مغذی جیره می شود. بنابراین با توجه به نقشی که موسین در حفاظت از روده و همچنین انتقال مواد مغذی از درون کانال گوارشی به غشاء بروسی دارد (یونی و همکاران، ۲۰۰۳). لذا به نظر میرسد مطالعه روی عوامل موثر برآن از اهمیت زیادی برخوردار است.
۲-۲-۹- ژن کدکننده موسین
ژن های کدکننده اسکلت های پلی پپتیدی موسین های بافت های مختلف مانند روده، نای و غدد بزاقی توسط محققین تعیین توالی شده اند. ژن های موسین مونومرهای موسین را کد میکنند. این مونومرها به صورت هسته میله ای به نام آپوموسین می باشند که بعداَ در پیوندهای گلیکوزیدی شرکت میکنند (دهرمانی و همکاران، ۲۰۰۸). ۲Mucin مهمترین ژن تولید موسین ژلی در روده می باشد (کابلروفرانکو و همکاران، ۲۰۰۷). موسین در جنس گالوس گالوس روی کروموزوم شماره ۵ قرار دارد )سپهری و همکاران، ۲۰۱۰). مطالعه میزان نسخه برداری موسین به درک مکانیزم عواملی که بر سنتز موسین نقش دارند کمک می کند. بررسی های کابلروفرانکو و همکاران (۲۰۰۷)، نشان داد که مصرف خوراکی پروبیوتیکی که به طور طبیعی حاوی برخی باکتری های مفید روده می باشد قادر است سبب تحریک بیان ژن موسین در سلول های اپیتلیال کولون انسان شود. اگرچه برخی از محققین چگونگی بیان ژن موسین روده جوجه های گوشتی را مورد بررسی قرار دادند اما گزارش های کمی در خصوص عوامل موثر بر بیان ژن موسین در روده طیور در دسترس می باشد. اسمیرنو و همکاران (۲۰۰۴)، طی بررسی های خود نتیجه گرفتند که ۷۲ ساعت گرسنگی در جوجه های گوشتی ۲۸ روزه سبب افزایش بیان ژن موسین، کاهش ضخامت موکوس و افزایش اندازه سلول های گابلت در تمام بخش های روده کوچک شد.

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت zusa.ir مراجعه نمایید.
Copyright © All rights reserved. | Newsphere by AF themes.