ژانویه 25, 2021

نقش سرمایه های روانشناختی در پیش بینی سلامت روان و بهزیستی (رضایت از زندگی) …

1 min read

۲- مهارت در حل مسئله: افراد تاب آور ذهنیتی تحلیلی- انتقادی نسبت به تواناییهای خود و شرایط موجود دارند، در مقابل شرایط مختلف انعطاف پذیرند و توانایی شگفت انگیزی درباره پیدا کردن راه حلهای مختلف درباره یک موقعیت یا مسأله خاص دارند. همچنین توانایی ویژهای در تجزیه و تحلیل واقع بینانه مشکلات شخصی و پیدا کردن راه حلهای فوری و راهبردهای دراز مدت برای حل و فصل مشکلاتی که به آسانی و سریع حل نمیشوند را دارا هستند.
۳- کفایت اجتماعی: این دسته از افراد مهارتهای ارتباط با دیگران را خیلی خوب آموختهاند. آنها میتوانند در شرایط سخت هم، شوخ طبعی خودشان را حفظ کنند، میتوانند با دیگران صمیمی شوند و در مواقع بحرانی از حمایت اجتماعی دیگران بهره ببرند؛ ضمن اینکه این گونه آدمها میتوانند سنگ صبور خوبی باشند، وقتی برایشان حرف میزنید خوب گوش میدهند و خودشان را جای شما میگذارند. در ضمن آنها طیف وسیعی از مهارتها و راهبردهای اجتماعی شامل مهارتهای گفتگو، جرأتمندی، آمادگی برای گوش دادن به دیگران و احترام گذاشتن به احساسات و عقاید دیگران که در تعاملات اجتماعی بسیار مهم است را دارا هستند.
۴- خوش بینی: افراد تابآور اعتقاد راسخ به این دارند که آینده میتواند بهتر باشد. همچنین،‌ احساس امید و هدفمندی و باور به اینکه میتوانند زندگی و آینده خود را کنترل کنند و موانع احتمالی نمیتواند آنها را متوقف سازد، از ویژگی چنین افرادی است.
۵- همدلی : تابآورها، دارای توانایی برقراری رابطه توأم با احترام متقابل با دیگران هستند که موجب به هم پیوستگی اجتماعی یعنی احساس تعلق به افراد، گروهها و نهادهای اجتماعی می شود(ماستن و همکاران[۳۱]، ۱۹۹۹).
در مجموع، لوتانز و همکاران(۲۰۰۷) معتقدند که افراد تاب آور، دارای این ویژگیها هستند:
۱) واقعیتهای زندگی را به سهولت می‌پذیرند.
۲) ایمان دارند که زندگی پرمعنا است(این باور معمولاً به وسیله ارزشهای آنها حمایت می شود).
۳) دارای تواناییهای چشمگیری برای وفق دادن سریع خود با تغییرات بزرگ هستند.
۲-۱-۲-۳- مدلهای تابآوری
۲-۱-۲-۳-۱- مدل تاب آوری کامپفر
چارچوب تاب آوری کامپفر۲(۱۹۹۹) یک مدل تبادلی تاب آوری است، و شامل «هم سازه فرآیند و هم سازه پیامد» است این مدل تا اندازهای بر ماهیت تعاملی محتوای محیطی و تاب آوری درونی(فرآیند تبادلی محیطی-شخص)، و عوامل تاب آوری درونی و پیامدهای انسجام مجدد (فرایندهای تابآوری) گرایش یافته است. فرایندهای تاب آوری شامل فرایندهای منحصر به فرد کنار آمدن است که از طریق مواجهه های قبلی فرد با چالش و استرسورها آموخته شدهاند (کردمیرزا نیکوزاده، ۱۳۸۸).
متغیرهای این مدل به شرح زیر است(کردمیرزا نیکوزاده، ۱۳۸۸):
– استرسورها، مثل: مشکلات اقتصادی و شغل.
عوامل خطرآفرین محیطی، مثل: فقدان حمایت اجتماعی، منابع اقتصادی محدود یا فرصتهای شغلی محدود، تعارض با همسر، یا داشتن فرزندانی که در رشد زندگی اجتماعی بازداری شدهاند.
– عوامل حفاظتی محیطی، مثل: شبکه حمایتی اجتماعی، امنیت شغلی، فرصتهای شغلی یا آموزشی و پذیرش کمک حرفهای.
– فرایندهای تبادلی محیط-شخص، مثل: ادراک شخص از وابستگی به مواد، قابدهی مجدد وابستگی به مواد، و تغییر محیطی.
– عوامل شناختی، مثل: قابلیت حل مسئله، بینش، عزت نفس، ظرفیت برای یادگیری توانایی شخص برای قابدهی مجدد تجربه وابستگی به مواد.
– عوامل هیجانی، مثل: همدردی، حس شوخ طبعی، و توانایی برای بازسازی عزت نفس.
– عوامل معنوی، مثل: حس غایت، توانایی برای رؤیا، و مرجع کنترل درونی.
– مهارتهای رفتاری، مثل: ارتباط مؤثر، مهارتهای اجتماعی، انعطافپذیری، و بهزیستی جسمانی.
کامپفر(۱۹۹۹) باور داشت که تاب آوری، بازگشت به تعادل اولیه یا رسیدن به تعادل سطح بالا(در شرایط تهدید کننده) است، و از این رو سازگاری موفق در زندگی را فراهم میکند. بنابراین افراد با سطح تاب آوری بالا، بیشتر احتمال دارد که احساسات مثبت را تجربه کنند، سطح بالاتری از اعتماد به نفس دارند و سازگاری روانشناختی بهتری نیز نسبت به افراد دارای تاب آوری پایین، دارند. همچنین بیان میکند که افراد دارای تاب آوری پایین زمان روبرو شدن با پیشامدهای پر استرس، برخوردهای خشک و بدون انعطاف از خود نشان میدهند و تمایل دارند از روشهای قبلی برای مقابله استفاده کنند، و بسیار آشفته میشوند. در عین حال کامپفر به این نکته نیز اشاره مینماید که سازگاری مثبت با زندگی، هم میتواند پیامد تاب آوری به شمار رود و هم به عنوان پیش آیند، سطح بالاتری از تاب آوری را سبب شود. وی این مسئله را ناشی از پیچیدگی تعریف و نگاه فرآیندی به تاب آوری میداند(ووک[۳۲] و همکاران، ۲۰۰۷).
۲-۱-۲-۳-۲- مدل تابآوری اورال و همکاران
بر طبق مدل های ارائه شده از سوی اورال سه حوزه عملکردی برای تاب آوری تعریف و بر آنها تمرکز شده است.
۱- تاب آوری به عنوان یک ویژگی شخصیتی یا توانایی پیش بینی افراد در مقابل تأثیرات منفی ناملایمات و احتمال خطر فرض می شود.
۲- یک وضعیت روحی مثبت یا سلامت روانی(مثل درک مثبت، خود پنداری، پیشرفت تحصیلی، موفقیت در وظایف و …) یا فقدان بیماری روحی روانی علیرغم وجود یا احتمال خطر تعریف میگردد.
۳- یک فرایند پویا که بر کنش بین متغیرهای فردی و پیرامونی تأثیر گذاشته و در طول زمان تغییر میکند. این تعریف به دلیل چهارچوب فراگیر و تلفیق ویژگیهای فردی با محیطی ایجاد تابآوری بیش از تعاریف قبلی مورد توجه است.(ووک وهمکاران،۲۰۰۷)
هاندرسن[۳۳](۲۰۰۴) تاب آوری را ترکیبی از ۶ عامل زیر معرفی می کند:
فراهم سازی حمایت مهربانانه
طراحی و ارتباط سازی برای افزایش امیدواری
فرصت سازی برای مشارکت معنادار
پیشاهنگی در پیوند های اجتماعی
مرزبندی شفاف و سازگار
آموزش مهارت های زندگی
همچنین،ویسی وهمکاران(۱۳۷۹) خصوصیات تاب آوری را به این شرح توصیف نموده اند:
برخورداری از تیزهوشی و مهارت عقلانی، توانائی در صمیمیت و گسستگی
توانایی در مفهوم پردازی موضوعات متعدد، دستیابی فرد به این اعتقاد که حق زندگی کردن دارد.
برخوردار بودن از توانایی یادآوری و فراخوانی اشخاص و موضوعات خوب و نگهداری آنها(نمادهای خوب) در ذهن.
برخورداری از توانایی در لمس عواطف، بجای این که وی هر زمان که عواطف مهم وی برانگیخته شدند، آنها را انکار یا سرکوب کند.
داشتن هدف در زندگی
برخورداری از توانائی جذب و استفاده از حمایت اجتماعی

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت  fotka.ir  مراجعه نمایید.
Copyright © All rights reserved. | Newsphere by AF themes.