10 پیرمرد که پیری را شکست دادند | سالمندان

    No Comments تندرستی - پزشکی

    همشهری تندرستی: تیتر این مطلب اشاره ایه به فیلم فوق العاده موثر برادران کوئن با نام «جایی واسه پیرمردها نیس»؛ با اینکه این فیلم درباره دوران پیری و افراد سن و سال دار نیس و بیشتر به آدمایی اشاره داره که با زمان پیش نیامده ان و دیگه با دنیایی که در اون زندگی می کنن همخوانی ندارن اما مگه غیر از اینه که خیلی از افراد سن و سال دار همین احساس رو درباره خود دارن.

    خیلیا دوران پیری رو پایان بهره وری، خلاقیت، فعالیت حرفه ای و حتی ادامه طبیعی روند زندگی می دونن و واسه خیلیا هم همین اتفاق میفته چون خودشون میخوان. وقتی مثلا می گیم: «پیرمردی 80 ساله …» یا «پیرزنی ساله …» اولین تصویری که به ذهنتون می رسه چیه؟ شاید فرد سالخورده ای که یا در پارک نشسته س و داره به کبوترها دانه میده یا مریض احوال در خونه سالمندان روی تخت دراز کشیده و مواردی مثل این.

    اما بعضیا تازه در این سنین فعالیت تازه و به طور کامل متفاوتی از حرفه خودشون رو شروع کرده و به بالاترین درجه موفقیت می رسن. این 10 فرد تنها نمونه های کوچیکی از این نوع افراد هستن که با اینکه از نظر اهمیت و جایگاه تو یه سطح نیستن اما همه تو یه ویژگی مشترکند؛ «نه» گفتن به ناتوانی در دوران سالمندی.

    1- یوهان ولفگانگ فون گوته؛ 60 سال باوفاست

    اصطلاح «حاصل یه عمر» واسه آثار زیادی به کار میره اما شاید هیچ کدوم به پای یه اثر جاودانه که واقعا حاصل یه عمره نمی رسن؛ «فاوست» اثر گوته. یوهان ولفگانگ فون گوته شاعر، نویسنده، دانشمند و سیاستمدار شهیر آلمانی قرنای 18 و 19 هستش که به نظر می رسه حتی یه لحظه از 83 سال عمرش رو هدر نداده.

    شاهکار اون شعر 4612 بیتی فاوسته که در دو قسمت تنظیم شده و سرودنش بیشتر از 60 سال زمان برده. گوته تقریبا از 20 سالگی کار روی این اثر عالی رو شروع کرد و دقیقا در سال آخر عمرش اونو تموم کرد. گوته آفرینش این اثر رو وظیفه و معنی اصلی زندگی اش می دونست و بعد از تموم شدن اون گفت: «از این پس زندگانی ام تنها مانند هدیه ایه که به من اعطا شده و حالا دیگه فرقی نمی کنه به کدوم کار مشغول باشم.»

    گوته در فاوست انسانی رو به تصویر می کشدکه در تحقیق رازهای نهفته هستی تلاش می کنه ولی از سر ناچاری با ابلیس متحد می شه و پس از پیمودن بیراهها و افتادن در گرداب خودپرستی و گناه آخرسر به معنی وجود دست پیدا می کنه.

    فاوست اثر عمیقیه که طرحش در عنفوان جوونی ریخته شده و طی چند سال به بالاترین درجه رسیده و این پختگی در بیت بیت اثر دیده میشه و همین واسه موندگاری نام گوته در تاریخ کافیه.

    2- حکیم ابوالقاسم فردوسی؛ 30 سال با شاهنامه

    شاهنامه یکی از بزرگ ترین آثار ادبی به زبون فارسیه که سرودنش بیشتر از 30 سال زمان برده. البته فردوسی سرودن اونو در سال 370 هجری قمری در 41 سالگی شروع کرد و 14 سال بعد ویرایش اول اونو به پایان برد. اون در سال 394 هجری قمری در 65 سالگی عزمشو جزم کرد شاهنامه رو دوباره ویرایش کنه. کار ویرایش دوم در سال 400 هجری قمری تموم شد. فردوسی در آستانه دهه 70 سالگی می سراید: «چو سال آندر امد به هفتاد و یه همی زیر بیت اندر آرم فلک»


    3- کلینت ایستوود؛ خوب، بد، عالی

    کلینت ایستوود 83 ساله ولی بازم پر کار در دهه 1960 میلادی با سه گانه «به خاطر یه مشت دلار»، «به خاطر چند دلار بیشتر» و «خوب، بد، بیریخت» سر جیولئونه به نماد وسترنای اسپاگتی تبدیل شد و موفقیت هاش رو در دهه 70 با مجموعه فیلمای «هری کثیف» ادامه داد.

    اون دهه 80 میلادی رو نه خیلی موفق گذراند اما از شروع دهه میلیادی و در آستانه 60 سالگی تازه موتورش روشن شد و شاهکارهایی مانند فیلم «نابخشوده» رو ساخت.

    کلینت ایستوود در دهه اول هزاره سوم و شروع دهه 70 زندگی اش به یکی از مهمترین و تاثیرگذارترین فیلمسازان دنیا تبدیل شد. آثار موندگاری مانند: «رودخانه مرموز» در سال 2003 و نامزدی جوایز مهم اون سال تنها یه دست گرمی واسه اون بود چون یه سال بعد با یکی از تاثیرگذارترین فیلمای تاریخ سینما یعنی «عزیز میلیون دلاری» برگشت و جایزه اسکار بهترین کارگردانی و بهترین فیلم رو بدست آورد.

    دو سال بعد روایت متفاوت اون از جنگ جهانی دوم از دیدگاه دو طرف جنگ یعنی آمریکا و ژاپن با دو فیلم «پرچم پدران ما» و «نامهایی از ایووجیما» به اعتبار هنری اون اضافه کردن.

    به چه دلیل کلینت ایستوود در دهه 80 زندگی اش پرکاره؟

    کلینت ایستوود دهه 80 زندگی اش رو با فیلمای مهمی مانند «پس از مرگ» و «جی ادگار» شروع کرد و اصلا هم خیال بازنشسته شدن نداره. اون در 83 سالگی درست مثل سوار بی نامی که نیم قرن پیش نقشش رو بازی می کرد به پیری میگه: «هی رفیق پاشو جل و پلاست رو جمع کن و بزن به چاک.»

    4- لئو تولستوی؛ رستاخیز جنگ و صلح

    با اینکه تولستوی «جنگ و صلح» رو در آستانه 40 سالگی می نویسه اما شاهکارهایش یعنی «اونا کارنینا» و «مرگ ایوون ایلیچ» رو دهه 50 زندگی اش خلق می کنه. با اینحال، اون تا آخر عمر به نوشتن ادامه میده و در 69 سالگی کتاب «بابا سرژ» رو می نویسه. آخرین کتاب مهمش «رستاخیز» است که اونو در شروع دهه 70 زندگی اش منتشر می کنه. تولستوی تا 82 سالگی به نوشتن ادامه داد تا مرگ فرصت نوشتن رو از اون گرفت.

    5- لئوناردو داوینچی؛ شام آخر با مونالیزا

    این نخبه قرن 15 و 16 نقاش، مجسمه ساز، معمار، موسیقیدان، ریاضیدان، مخترع، متخصص آناتومی، زمین شناس، گیاه شناس و نویسنده بود. اون شاهکارهایش مانند تابلوهای «شام آخر» و «لبخند مونالیزا» رو در دهه 50 زندگی اش خلق کرده اما اواخر عمر بیشتر روی علم آناتومی متمرکز شد.


    6- پیتر روژه: فرهنگ نامه تزاروس

    پیتر ژوزه، دکتر، سخنران و مخترع انگلیسی وقتی در 61 سالگی بازنشسته شد به جای غصه خوردن که دلیلش رو هم داشت چون در بدترین سالای قرن 19 در لندن دپرس کننده و کثیف و در بالاترین درجه فلاکت و بدبختی زندگی می کرد، عزمشو جزم کرد تموم وقتش رو صرف یه عادت قدیمی کنه. اون از کودکی عادت به جفت و جور فهرست داشت، فرقی هم نمی کرد فهرست درباره چیه. این ایده کم کم رنگ و بوی دیگری گرفت و به سمت جمع آوری لغات و عبارات پیش رفت. روژه آخرسر فرهنگ نامه لغات و عبارت خود رو 12 سال بعد در 73 سالگی تموم کرد و تا سالگی به ویرایش اون مشغول بود. این فرهنگ نامه امروز به نام «تزاروس» معروفه که به معنی همون فرهگنامهه.

    7- هارلند ساندرز؛ مرغ کنتاکی

    همه با چهره و محصولش آشنا هستن اما با اسم نمی شناسندش. هارلند ساندرز ایجاد کننده مرغ کنتاکیه. اون در اوایل قرن 20 هر شغلی رو بگید امتحان کرد ولی شکست خورد تا آخرسر در 40 سالگی یه پمپ بنزین ساخت و عزمشو جزم کرد واسه افراد گرفتار غذای آماده سرو کنه. این نوآوری با استقبال مواجه شد و پس از یه مدت خیلیا فقط واسه غذا خوردن به اونجا مراجعه می کردن. همین مسئله باعث شد اون یه رستوران تاسیس کنه.

    مدتا شرایط خوب پیش می رفت تا اینکه راه جاده ای که از کنار رستورانش می گذشت تغییر کرد و کارش از رونق افتاد و در آستانه 60 سالگی در خطر ورشکستگی کامل قرار گرفت. همون موقع ایده پخت مرغ به روش سوخاری به ذهنش خطور کرد و امتحانش کرد. برخلاف انتظارش درهای موفقیت به طور کامل به روی اون گجشوده شدن و هر روز به تعداد شعبه ای مرغ کنتاکی در سراسر جهان اضافه شد.

    8- کترین جوستن؛ برنده جایزه امی

    یه پرستار بیوه بیکار و بی پول در 56 سالگی چیکار می تونه بکنه؟ چطوره وارد عالم سینما و تلویزیون شه، چند نقش کوچیک بازی کنه، همبازی کامل هنکس در فیلم «بال غربی» شه، در یکی از موفق ترین سریالای تلویزیونی با نام «کدبانوهای مستاصل» بازی کنه و بعد هم به خاطر همین سریال برنده جایزه معتبر «امی» شه. این یه رویا نیس دقیقا کاریه که کترین جوستن در 56 سالگی در سال 1995 انجام داده.

    9- مرتضی احمدی؛ یه ایرونی اصیل

    مرتضی احمدی یکی از اون نگینای نورانی دنیای هنر ایرانه. مرتضی احمدی در آستانه سالگی قرار داره ولی بازم سرحال و پرکار به فعالیتای ادامه میده. شوخی نیس، خاطرات دو نسل بعد از انقلاب با کارای اون پیوند خورده؛ کارایی که تازه پس از 60 سالگی اونا رو انجام داده. اگه متولد دهه 60 باشین مطمئنا با سریال انیمیشنی پینوکیو کلی خاطره دارین. همه سریال یه طرف، شخصیت روباه مکار یه طرف. مرتضی احمدی با اونقدر ظرافتی دوبله این شخصیت رو انجام داده که واسه خیلیا تبدیل به یکی از محبو بترین شخصیتای انیمیشنی عمرشون شده.

    بزرگترها هم با شخصیتش در سریال «آرایشگاه قشنگتر» به کارگردانی مرضیه برومند در سال 1369 کلی خاطره دارن. کوچکترها هم در پنج سال گذشته با صدای اون به عنوان راوی سریال «شکرستان» خو گرفتن. همونطور که زنده یاد سعید افشار نماد نمایش مشکی بازی بود، مرتضی احمدی هم آخرین سنگربان آوازهای روحوضیه. اون در این مورد کتابی هم جمع آوری کرده که نشر ققنوس اونو با عنوان کهنهای همیشه نو چاپ کرده.

    10- هری برنشتاین؛ صد سال زندگی، چهار سال نویسندگی

    یه پیرمرد تنهای ساله که پنج ساله همسرش رو از دست داده چیکار می کنه؟ هری قلمش رو برداشت و کتابی نوشت با نام «دیواره های نامرئی، یه داستان عاشقانه که محدودیتا رو شکست». داستان کتاب مربوط به رنجای مادرشه که مجبور شد شش فرزندش رو به تنهایی بزرگ کنه. کتاب با استقبال عالی روبرو شد. اون سه کتاب دیگه نوشت تا اینکه اجل مهلتش نداد و این نویسنده نوپا در 101 سالگی خاموش شد.

    جمع آوری سلامت اکاایران

    پاسخی بگذارید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *